PAGUNEMAN YAYAN JEUNG ADANG

                

PAGUNEMAN YAYAN JEUNG ADANG

 

Yayan	:	“Punten!”
Adang	:	“Mangga! Éh, geuning Yayan. Mangga ka lebet, Yan!”
Yayan	:	“Hatur nuhun, da moal lami ieu téh.”
Adang	:	“Aya naon Yan?”
Yayan	:	“Nu mawi, abdi téh dijurungan ku pun bapa, engké wengi Pa Sukmana dilulungsur linggih di rorompok, ba’da Isa”
Adang	:	“Aya acara naon kitu, Yan?”
Yayan	:	“Badé sukuran sakantenan wawanohan abdi sakulawargi sareng urang deui.”
Adang	:	“Oh, muhun, ké didugikeun ka pun bapa. Kaleresan pun bapana teu acan sumping ti kantor, biasana sonten.”
Yayan	:	“Muhun, hatur nuhun sateuacanna ogé. Abdi badé permios, seueur kénéh bujeungen.”
Adang	:	“Ké, Yan, ulah rurusuhan. Cai-cai heula atuh.”
Yayan	:	“Nuhun Dang, cekap ieu gé.sakantenan wé atuh Adang, engké wengi diantosan di rorompok, méh abdi aya batur.”
Adang	:	“Insya Alloh Yan, boa engké sonten gé abdi ka bumi Yayan, nya ngabantos-bantos naon waé atuh.”
Yayan	:	“Diantos pisan. Nuhun, Dang. Mangga atuh.”
Adang	:	“Mangga.”